f

Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania - Spotkanie z Historią - projekcja filmu "Pilecki" - 28.09.2018 r.

DSC 0288

28 września, w Domu Kultury w Pustkowie Osiedlu odbyło się kolejne "SPOTKANIE Z HISTORIĄ". W czasie spotkania wyświetlony został film pt. "PILECKI".

W związku z przypadającą w 2018 roku 70. rocznicą śmierci rotmistrza Witolda Pileckiego, ten fabularyzowany dokument był doskonałą okazją aby przypomnieć jego losy. 

We wrześniowym spotkaniu z Historią wzięli udział okoliczni mieszkańcy z Brzeźnicy, Paszczyny, a także uczniowie Zespołu Szkół z Oddziałami Integracyjnymi z Pustkowa Wsi oraz członkowie Klubów Seniora z Podgrodzia i Pustkowa Wsi. Słowo wstępne wprowadzenia o bohaterze wieczoru rotmistrzu Witoldzie Pileckim Marian Matkowski – opiekun Ekspozycji Historyczno-Dydaktycznej przy Górze Śmierci. Po projekcji filmu wywiązała się dyskusja na temat filmu. Wśród rozmów nie zabrakło również wspomnień i odniesień uczestników do wydarzeń z okresu II wojny światowej i po jej zakończeniu z terenu ziemi dębickiej.

Rotmistrz Witold Pilecki

"Witold Pilecki, żołnierz wyklęty, żołnierz „Rzeczypospolitej utraconej”, ostatni ułan Rzeczypospolitej, „ochotnik do Auschwitz”, jeden z sześciu najodważniejszych ludzi europejskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej. Jest symbolem Polski, która – w wyniku działań okupujących ją sowieckiej Rosji i hitlerowskich Niemiec – została bezpowrotnie utracona. Należał do pokolenia urodzonego pod zaborami, którego misją było odzyskanie przez Polskę niepodległości, a gdy to się dokonało – praca dla wielkości wolnej ojczyzny. Pokolenia wychowanego na ciągle żywych tradycjach powstań narodowych i ukształtowanego przez zawołanie „Bóg – Honor – Ojczyzna”. Uniewinniony dopiero po 42 latach.

Witolda Pileckiego zatrzymano 8 maja 1947 r., a od 6 do 22 maja 1947 r. uwięziono 23 osoby, z których tylko 7 zostało uznanych za niewinne i zwolniono. Od 9 maja Pilecki znajdował się w X Pawilonie więzienia mokotowskiego w całkowitej izolacji. Proces Witolda Pileckiego i jego towarzyszy: Marii Szelągowskiej, Tadeusza Płużańskiego, Szymona Jamontta-Krzywickiego, Maksymiliana Kauckiego, Jerzego Nowakowskiego, Witolda Różyckiego i Makarego Sieradzkiego rozpoczął się 3 marca 1948 r. w siedzibie warszawskiego Rejonowego Sądu Wojewódzkiego przy ul. Nowowiejskiej. Oskarżycielem „Witolda” był wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojska Polskiego mjr Czesław Łapiński. Oskarżał go o posiadanie broni, którą Pilecki po upadku powstania – podobnie jak większość powstańców – ukrył w skrytce i nie używał. Kolejne oskarżenie dotyczyło przygotowywania zamachów zbrojnych na prominentów reżimu, ale częściowo je utajniono, gdyż opierało się na materiale pozostałym po nieudanej prowokacji. Ostatnim zarzutem było oskarżenie o posługiwanie się fałszywymi dokumentami wystawionymi na nazwisko Romana Jezierskiego. Podczas rozprawy prokurator nie dopuścił do przesłuchania świadków oskarżenia, przebywających w większości w więzieniach, oraz zrezygnował ze świadków obrony. 15 marca 1948 r. ogłoszono wyrok: W. Pilecki, M. Szelągowska i T. Płużański zostali skazani na karę śmierci. 25 maja 1948 r. o godz. 21.30, w obecności wiceprokuratora Naczelnej Prokuratury Wojska Polskiego mjr S. Cypryszewskiego, naczelnika więzienia mokotowskiego – por. Ryszarda Mońko, lekarza por. dr lek. Kazimierza Jezierskiego, duchownego – ks. kpt. Wincentego Martusiewicza, Witold Pilecki został rozstrzelany, a ciało potajemnie pogrzebano prawdopodobnie na tzw. „Łączce”, dziś kwatera „Ł” cmentarza Powązkowskiego.

Dopiero we wrześniu 1990 r. Sąd Najwyższy uniewinnił Rotmistrza i jego towarzyszy, ukazał niesprawiedliwy charakter wydanych wyroków, uwypuklił patriotyczną postawę skazanych w tym procesie. W lipcu 2006 r. Prezydent RP Lech Kaczyński w uznaniu zasług Witolda Pileckiego i jego oddania sprawom ojczyzny odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego." (źródło: https://ipn.gov.pl/pl/aktualnosci/52654).

Fot. arch. ECPiP